Ekonomik Evrim

Evrim konusu, iktisatçıların hiçbir zaman gerçekten yabancısı olmamıştır. XVIII. yy'ın sonunda Adam Smith, ekonomik etkenlerin özgür hareketlerinin ve süreçlerin kendi kendilerini düzenlemelerinin (« görünmeyen el ») yaşam koşullarında sürekli bir iyileşme sağlayacağını söyler. XIX. yy'da Ricardo, buğday fiyatlarının ve ücretlerdeki yükselişin, yatırım için gerekli kârları düşürmesi sonucunda durağan bir durumun ortaya çıkacağını tahmin eder. Malthus, demografik ve tarımsal evrimi inceler ve dönemin eğilimlerini genelleştirerek, tarımsal üretim artışının nüfus artışını izlemeyeceğini, dolayısıyla nüfus artışının sınırlanması gerektiğini düşünür. XX. yy'da bu konuda yapılan çok sayıda çalışma arasında, iktisatçı J. Schumpeter'in
(1912'de yayımlanan Theorie der Wirtschaftliche Entwicklung [« İktisadî Gelişme Kuramı » adlı eserin yazarı]) incelemeleri veya tarihçi Fernand Braudel'in uzun dönemde iktisadî etkinlikte meydana gelen değişimler ve egemenlik kutuplarının yer değiştirmesiyle ilgili çalışmaları sayılabilir.

Ekonomik evrim düşüncesi, alet üreterek, sıradan hayvanlar dünyasıyla bağlannı koparan ilk insanın ortaya çıktığı andan itibaren kendini kabul ettiren bir düşüncedir. Sürekli olarak gelişecek olan bu aletler, temposu büyük ölçüde hızlanan üretici bir etkinliğin (yiyecek, giyecek ve her türden mal üretimi), yani insanoğlunun dış dünyayla uyum sağlamasının araçları olacaktır. Başlangıçta söz konusu olan yalnız, daha iyi hasat veya avlarunaktı. XX. yy'ın sonunda insanoğlunun etkinlik alanı (henüz herhangi bir biçimde yararlanılıyor olmasa da) uzay sondaları tarafından incelenen bütün güneş sistemine yayılmış durumdadır.
Söz konusu olan, sadece bu üretim etkinliği değildir. Üretim, ya tüketilmek üzere bölüşülür veya daha sonraki yatırımlarda kullarulmak üzere tasarruf edilir. Para ve diğer malî araçlar, malların ve tasarrufların dolaşımında araç işlevi görür. Devlet gibi düzerıleyici kuruluşlar, bütünün gerektiği gibi işlemesini sağlamaya çalışır. Son olarak « dış » kavramı, belirli bit iktisadî alana ait olmayanın hesaba katılmasını sağlar.